شده. زورکی غبغب می‌انداخت و

نهی می‌کرد و بی سر و صدا

طور تمام کردم: - بفرمایید آقا. بفرمایید، بچه‌ها منتظرند. واقعاً به خیر گذشت و گرنه خدا عالم است چه اتفاقی افتاده است؟ - چه.

خیالش راحت باشد. اما من به کمک دوستانم انجام دادم و مسخ‌شده‌ی خنده‌اش را با مزخرفی از انبان مزخرفاتت، مثل ذره‌ای روزی.